Het Amerikaanse trio Best Coast maakte dit jaar met Crazy For You een van de meest toonaangevende zomeralbums. Het was dan ook niet verbazingwekkend dat ze vlot de kleine Club van de AB lieten uitverkopen. Best Coast moest deze avond de reputatie van de AB redden, want in de grote zaal speelde een 'spijtwijf' van formaat, mevrouw Ke$ha herself. Dit met als gevolg dat de ingang van de zaal volliep met lichtjes marginale tienermeisjes die als ze eenmaal oud genoeg zijn zich hopelijk grondig zullen schamen dat ze ooit naar het gekrijs van miss autotune zijn gaan luisteren.
Hoe dan ook Best Coast bestaat uit zangeres/gitarist Bethany Cosentino, gitarist Bobb Bruno en drumster (vroeger lid van Vivian Girls) Ali Khoeler. Best coast kwam tot stand nadat Bethany, na een tijd in New York geleefd te hebben, terugkeerde naar haar vertrouwde en zonnige Los Angeles. Crazy For You is dan ook een erg Californisch en nostaligsch album vol zomerse surf en garage rock. Best Coast werd het afgelopen jaar gelauwerd als een van de beste nieuwe bands door menig toonaangevend criticus, en dus beklommen wij met goede hoop de trappen naar de Club.
Eerst kregen wij uiteraard een voorprogramma op ons dak. Dit was ook een rocktrio met een vrouwelijke zangeres, maar Sky Larkin komt uit het iets minder zonnige oord Engeland. Het drietal deed erg zijn best om een korte maar degelijke show te brengen. Het klonk goed maar onze mond viel zeker niet open, als ze nog wat groeien en wat straffer werk uitbrengen gebeurt dat de volgende keer misschien wel.
Er was een grote stoorzender die avond in de AB, namelijk het publiek. Terwijl iedereen zich nog gedroeg tijdens het voorprogramma kreeg Bobb Bruno nog voor hij begon te spelen een bekertje voor zijn voeten gesmeten, het begin van een schaamtevolle opeenstapeling van inbreuken op de concert-etiquette. Toch lag het niet aan dit bekertje dat Bethany absoluut niet mooi zong tijdens de eerste vijf nummers. Haar stem miste precies een degelijke opwarming. Hierdoor werd het begin van het optreden grondig verpest en de vrees groeide dat ze de rest van het optreden ook volledig de bal mis zou slaan. Onterecht want na een vijftal songs verbeterde haar stem met de minuut, tot uiteindelijk het gewenste niveau werd bereikt.
Ondertussen waren er een paar zatte buitenlanders vooraan gaan staan. Een of andere bosaap brulde de hele tijd "louder!" tot op een bepaald moment Bethany vroeg: "Did someone said Obama?" Waarop ze mocht uitleggen dat er een limiet was, omdat ze Ke$ha niet mochten storen grapte ze nog. De bosaap, die waarschijnlijk niet eens Engels verstond bleef helaas ook tijdens de volgende songs lekker verder brullen, tot een heldin hem de levieten las, waarna hij erin slaagde om toch een kwartier het wat kalmer aan te doen. Zijn rare vriendjes en vriendinnetjes rookten en zopen er ondertussen op los, ongeacht het rookverbod.
Aan de andere kant van het podium hadden twee andere mentaal gehandicapten ondertussen het plan opgevat om het podium op te klimmen, wat onnozel te dansen en tot haar grote ongenoegen, Bethany een drietal keer te kussen. Van security was er raar genoeg geen spoor.
Best Coast liet het niet aan hun hart komen en speelde steeds beter en intensiever in een zeer hoog tempo (zo speelden ze in de eerste vijf minuten ongeveer vier nummers). Tot de ergernis van zowat alle aanwezigen klommen deels dezelfde lelijke idioten nog eens op het podium om weeral wat achterlijk te staan dansen en de zangeres te kussen. Een van hen droeg een T-Shirt met daarop het gezicht van John Lennon, in mijn gezelschap zorgde de opmerking "Is dat Harry Potter?" voor de nodige hilariteit. Gelukkig kwam deze keer wel de security tussenbeide, waarop Bethany geërgerd dingen zei als: "It's good that your enthousiastic, but please don't ever kiss me again" en "if my boyfriend will see this on Youtube he will kick your ass". Ik vraag me zelf ook af waarom mensen die totaal geen respect hebben voor de artiesten geld neerleggen voor een concert. Blijf in het vervolg thuis a.u.b.
Naast alle brutaliteiten bracht Best Coast een aangename show met als hoogtepunt When I'm With You en Honey. Na drie kwartier bedankten ze ons en verlieten ze zo snel mogelijk het podium. Ondanks het applaus kregen we geen enkel bisnummer. Er zijn verschillende verklaringen hiervoor. Ten eerste het onbeleefde publiek, daarnaast het feit dat de band slechts enkele EP's en één album heeft waardoor ze zowat al hun bestaande nummers (een 20 à 25 tal) al hadden gebracht, en tenslotte is Best Coast al erg lang aan het touren waardoor de vermoeidheid stilaan zichtbaar wordt.
Ondanks het mindere begin en het schaamteloze publiek was het toch een goed concert. Ik mag enkel hopen dat sommige mensen ooit zullen leren dat een concert niet hetzelfde is als een boertige fuif of een gigantisch festival. Amen.
Deze review komt in feite twee maanden te laat, waarvoor mijn excuses. Als u nu zoiets heeft van "waarmee komt hij nu nog mee af?" dan mag u mij naar hartenlust uitschelden, bij voorkeur stilzwijgend. Hoe dan ook, de Zweedse indieband Surrounded bracht in oktober haar derde album uit, Oppenheimer & Woodstock. De eerste term verwijst naar de die leuke Amerikaanse fysicus die ons de uiterst toffe atoombom schonk, en Woodstock refereert naar de term die vast en zeker in het algemene-kennis-gedeelte van uw geheugen zit gebeiteld.
Deze Zweden hebben dus een zekere interesse voor Amerika, wat enigszins ongezond lijkt, maar best wel mooi tot uiting komt met hier en daar een stukje Americana. Surrounded wordt soms als shoegaze bestempeld, maar dat vind ik een brug te ver. Ze zijn een alt rock groep die weten hoe ze hun gitaren ietwat episch moeten laten klinken, maar verder dan dat gaat die shoegaze-factor niet op.
Zanger Marten Rydell heeft een prima maar breekbare stem, samen met de muziek zorgt dat wat voor een té sentimentele toon, maar ik zie dat graag door de vingers. Verder brengt Surroundend absoluut niets nieuw onder de zon. Ze zijn niet verrassend, laat staan experimenteel, noch echt origineel. Desalniettemin vind ik Oppenheimer And Woodstock geen slecht album, het steekt goed in elkaar, de sound staat mij aan en ik kan probleemloos van elk nummer genieten. Al bij al raad ik het u dus zonder meer aan, maar ik waarschuw u dat u geen uitzonderlijke dingen hoeft te verwachten.
TRACKLIST 01 Terra Firma Legion Farewells 02 Blender Magic 03 The Visible Man 04 Space Atlantic Satellite (MP3) 05 1000 Colour Clash 06 Archaeopteryx 07 Played Out(Diamonds To The World) 08 Maps In Transition 09 My Neighbour's Blood Is Coke 10 Glycerine For Disneylands
Het is voor de homo sapiens maar normaal dat hij wijzer wordt naarmate zijn leeftijd vordert. Soms verloopt die verintellectualisatie wel erg snel. Zo ook bij de Nottinghamse producer Lone: vertrekkende vanuit hip hop (u ziet wat ik bedoel) tuimelde hij vorige zomer in de detroit techno en rave, en nu is hij terug met een mini-album in een weer een pak andere stijlen. Emerald Fantasy Tracks is een verzameling van levendige en zeer experimentele dancefloor tracks. In zekere zin leunt het experimentele sterk aan bij de sound van Gold Panda maar hij drijft het niet zo ver door als onze berenvriend, al spreken Ultramarine en The Birds Don't Fly This High dat een beetje tegen. Zijn synths en beats blijven trouwens meestal een vrij hoog tempo aanhouden en worden soms zo complex dat men van onbevreesd van IDM mag spreken. Er zit verder ook wel wat disco, balearic en techno in deze fantasmen. Een interessante elektronische mengelmoes dus!
Tracklist:
01. Cloud 909 02. Aquamarine 03. Moon Beam Harp 04. Ultramarine 05. Re-Schooling 06. Rissotowe_4 07. Petrcane Beach Track 08. The Birds Don’t Fly This High
Who’s In???
-
One night I was thinking…thinking about how awesome our family is. I’m
sure many other people feel the same way about theirs and maybe I’m a
little partia...
korallreven - as young as yesterday
-
new dream pop sounds from sweden's korallreven in the form of 'as young as
yesterday'. taken from their debut album 'an album' which was released
earlier ...
.jpg)
.jpg)
