How To Dress Well - Love Remains

How To Dress Well, is naast een dagelijkse levensvraag (althans voor de meesten onder ons) tevens het alter ego van de Amerikaanse Duitser Tom Krell.
Krell woont en werkt in Keulen (maar is van origine een ware Brooklyniaan), lekker dichtbij dus! De kans op een optreden in België is dus niet gering. En wees maar zeker dat ik present zal zijn. Wat HTDW uit zijn hoed tovert is zeer vernieuwende maar vooral prachtige muziek.

How To Dress Well begon officieel in 2008 maar eigenlijk eerder in de zomer van 2009 met zijn blog (http://howtodresswell.blogspot.com/) op Blogger. Hij bracht ondertussen zes EP's uit (die hij nog steeds ter beschikking stelt op zijn blog) die al snel werden opgevangen door het alternatieve muziekmilieu. Zo nam Pitchfork Magazine hem in april nog op in hun sectie "Rising" voor veelbelovende artiesten. Zijn laatste EP Can't See My Own Face - Eternal Love kreeg dan ook een mooie 8/10 van datzelfde toonaangevende magazine.
Op 21 september 2010 wordt eindelijk de LP Love Remains uitgebracht. Het album verzamelt de herwerkte songs van alle 6 EP's. Zelfs als u alle EP's al bezit kan u dus best (laat me u vriendelijk verplichten) nog even naar de LP luisteren.


De reden waarom HTDW zo vernieuwend is ligt aan het feit dat hij erin slaagt om 90's R&B te combineren met lo-fi. Het resultaat is een uniek, ambient en experimenteel spektakel. Bovendien heeft Krell's stem een erg hoog stembereik (à la Timberlake), zeer geschikt voor lo-fi van zulk een soort, een soort waarvan HTDW trouwens als uitvinder beschouwd mag worden. Indien u geen fan bent van R&B, geen nood, ik ben dat evenmin, maar dit is toch heel andere koek.

Ondanks het feit dat Love Remains veertien songs bevat duurt ze maar een kleine 40 minuten, enkel het oersterke Suicide Dream 2 duurt langer dan vier minuten. Maar het zijn wel 40 minuten om van te smullen. Bij de eerste luisterbeurt begreep ik meteen dat het iets bijzonder was, iets bijzonder goed welteverstaan. Euforie!

Neem nu dat prachtige Ready For The World, het klinkt heel herkenbaar, maar ik kan me blijkbaar niet herinneren van wat ik het herken, wie weet verbeeld ik het me gewoon. Maar dit betekent wel dat u, ondanks de de hoge experimentele factor, niet hulpeloos naar enig teken van muziek moet zoeken.
Suicide Dream 2 is misschien wel de beste song, afsluiter Suicide Dream 1 kan er alvast niet tegenop. Een geduchte concurrent daarentegen is Walking This Dumb. In tegenstelling tot het zeer ambient en uitgestreken Suicide Dream 2 wordt deze song ondersteund door een stevige beat die het tempo duchtig opdrijft.


Nog zoiets opmerkelijk is You Won't Need Me Where I'm Goin', bijna een meezinger zou ik nog durven beweren. Maar, uw moet weten dat HTDW simpelweg geen meezingers maakt.
Zo hoort u op alle nummers een ruis, en ja dat is zowaar met opzet gedaan, het hoort zelfs gewoon bij zijn lo-fi en het stoort dan ook helemaal niet, maar alledaags is het evenmin. Hoe dan ook, als je je geluidskwaliteit met opzet verslechtert, dan kan men moeilijk van meezingers laat staan enige commercialiteit beschuldigd worden. Nochtans blijft het refrein weldegelijk goed hangen. Het aurea mediocritas-principe is immer und überall.
Op Decisions staat een bijdrage van de Turkse kunstenaar Yüksel Arslan, deze heer is bij weten vooral een schilder, wat nu juist zijn bijdrage is blijft me bij gebrek aan informatie voorlopig een raadsel. Geef me even de tijd en ik vraag het aan de heer Krell zelf, met een goede hoop op een antwoord!

Het debuut van How To Dress Well is er een om u tegen te zeggen, ik spreek vaak in superlatieven, vergeef me, maar Love Remains is toch echt wel een schitterend album, en zonder twijfel het beste wat de week me bracht.

Tracklist:

01 You Hold the Water
02 Ready for the World
03 My Body
04 Suicide Dream 2
05 You Won't Need Me Where I'm Goin'
06 Can't See My Own Face
07 Walking This Dumb
08 Date of Birth
09 Escape Before the Rain
10 Endless Rain
11 Lover's Start
12 Mr. By & By
13 Decisions [ft. Yüksel Arslan]
14 Suicide Dream 1

Go To FileFactory.com

Interpol - Interpol

Ik word misselijk, mijne heren en dames, van de mensen die maar blijven zagen over het 'feit' dat Interpol vroeger beter was. Minstens even irritant als de zeveraars die elke groep waarvan de stem van de frontman ook maar enigszins op die van Ian Curtis (Joy Division) lijkt stante pede de grond in boren omdat ze interpol-wannabe's zouden zijn.

Ook het nieuwe eponieme album van Interpol klinkt anders dan hun eerste platen. En hoera! Want hoe saai is een groep die steeds hetzelfde maakt? Maar het (excusez le mot) plebs houdt niet van verandering, dat staat vast.
Hoe dan ook, Interpol gaf zelf toe dat hun vorige plaat Our Love To Admire niet hun sterkste moment was, en probeerde deze keer meer te klinken als op hun onvolprezen debuut Turn The Bright Lights.
Toch laaien de teleurstellende kritieken op last.fm en youtube weer hoog op, gelukkig kan men deze critici bezwaarlijk professioneel noemen. Er circuleert bovendien minstens evenveel (of zelf meer) positieve commentaar.


Zelf vind ik Interpol (alreeds hun 4de album sinds 2002) een meer dan prima plaat. Eerder dit jaar verscheen al de geweldige single Lights met de rare maar toch zeer goede bijhorende clip.
De New Yorkers hebben duidelijk hun best gedaan om nummers van hoge kwaliteit te leveren. Het nieuwe album is wellicht niet gemakkelijk (waarschijnlijk ook een van de redenen voor de teleurstelling bij sommigen), het heeft zijn tijd nodig om goed in uw hoofd en hart door te dringen. Maar na een tweede en derde grondige luisterbeurt was het het bij mij dan toch raak.

Paul Banks en zijn kompanen wensen zichzelf met Succes in het begin als het ware geluk alsof ze echt proberen uit een Our Love To Admire-dal proberen te klimmen. Memory Service is een langzaam maar krachtig nummer, goed ondersteund door een zalige gitaarrif.
De meeste nummers hebben trouwens niet zo een hoog tempo, wat hen hier en daar de verwensing "saai" oplevert. Ik las trouwens ook ergens dat het album slecht was wegens het vertrek van bassist Carlos D. (zie foto onder), terwijl hij dit album volledig mee heeft afgewerkt. U merkt het, ik moet ophouden met achterlijke commentaren op sociale netwerksites te lezen. Ik voel me als Cicero, die een Pro Interpolone opdreunt. 'Opdreunt' is een schandelijke besmeuring van Cicero's redenaarstalent, waarvoor mijn excuses. Maar ik dwaal nu wel heel ver af. Terug ter zake.


Op Always Malaise (The Man I AM) wordt u getrakteerd op de bloedmooie typische somberheid van Interpol, niets voor niets nog steeds de belangrijkste band van de Post-Joy Division indie rock. Beginnend met piano en strijkers leidt de band u subtiel naar zijn vertrouwde gitaar en drumwerk.
Nog beter is Try It On, prachtige zang en op het einde zelfs ietwat episch uitgewerkt en bovendien voorzien (asyndeton!) van lichte electro. Dat laatste loopt perfect over in All Of The Ways, een geweldige track zonder meer, een beetje ambient maar met een grandeur die mij met verstomming slaat. Waw.
Afsluiter The Undoing is anders ook wel Interpol op zijn best. Het geheel krijgt een speciale toets doordat Banks af en toe in het Spaans zingt, dit klinkt naar mijn mening toch wel erg cool.

Minder goed zijn Barricade (een rare keuze als tweede single) en Safe Without, maar het blijft natuurlijk Interpol. En zij nemen bovendien niet weg dat Interpol een uitstekend album is.
Heb ik u trouwens al gezegd dat ik hun eerste beter vind?

Correctie: Ik luisterde het album nog eens en ik vind Safe Without nu al stukken beter.

Tracklist:

1 Success (3:28)
2 Memory Serves (5:03)
3 Summer Well (4:05)
4 Lights (5:38)
5 Barricade (4:11)
6 Always Malaise (The Man I Am) (4:15)
7 Safe Without (4:41)
8 Try It On (3:42)
9 All of the Ways (5:18)
10 The Undoing (5:11)

SALEM - King Night

Naast het inmiddels veelbesproken Chill Wave is er nog een ander genre aan een pijlsnelle opmars bezig. Ik heb het over Witch House, een duister en arty electro-genre met een vleugje religie en horror. De grote voortrekker (en vaak genoemd als uitvinder) van dit hele gebeuren is ongetwijfeld SALEM. En dit trio heeft -hoera!- juist zijn debuut King Night afgeleverd.

SALEM (niet te verwarren met de afscuwelijke popzanger Salem-Al-Fakir of de 9 andere bands met dezelfde naam die vooraal in het death-metal circuit opereren) is een boy-boy-girl band waarvan de leden respectievelijke afkomstig zijn uit New York, Chicago en Detroit. Hun naam komt van de heksenprocessen van Salem. In het begin van de 17de eeuw werden in Salem Village en Salem Town in Massachusetts (toen nog een kolonie van Engeland) een twintigtal vermeende heksen tot de brandstapel veroordeeld.
De band kwam vorige zomer aanzetten met de nummers Frost en Redlights waarmee ze onmiddellijk succes genoten. Al snel kregen ze concurrentie van bands als Mater Suspiria Vision, White Ring en oOoOO. Samen zetten zij de toon van het de totaal vernieuwende stijl die Witch House nu is.
Salem gebruikt elementen van shoegaze, house, gospel, electro en dupstep om zijn eigen sound te vormen.


In het begin van de zomer verscheen de titeltrack King Night ten tonele, een ongelofelijk indrukwekkend en ronduit angstaanjagend schouwspel van muzikale duisteris. Zoals gebruikelijk voor witch house overstemmen de loodzware synths werkelijk alles en blazen ze u moeiteloos omver. Het geheel wordt meesterlijk begeleid door koorgezang en speelse drums en beats. Die laatsten lijken soms opzettelijk tegendraads met de rest van de melodie. King Night is als het ware een lange climax die u meteen totaal overdondert. Naar mijn mening is het het beste nummer van het album. SALEM had het dan ook beter voor het einde in plaats van het begin gehouden.
Gelukkig staat er nog meer moois op de plaat.

Niet veel later dan King Night lekte Asia, toevallig of niet het tweede nummer van het album. Geen gotisch koorgejengel hier maar wel spooky 'gezang' van de zangeres, toch zijn het weeral de allesoverheersende synths die met de eer gaan lopen.
Frost is zoals eerder vermeld een van de oudste nummers van de groep, de wondermooie zang speelt hier een veel belangrijkere rol. Voor de eerste keer wordt u eens niet neergedrukt door angst.
Sick is dan weer geïnspireerd op rap-muziek, de lage elektronische The Knife/Fever Ray-achtige stem klinkt in tegenstelling tot de meeste rap weldegelijk ongelofelijk cool.
Van zang is er op Release Da Boar amper sprake, wat hels gefluister komt amper uit boven de mistige synths uit, alsof u de vage contouren van een bergtop in de wolken probeert te onderscheiden.


Trapdoor lijkt verder te gaan op Sick: hetzelfde concept, maar anders uitgewerkt. Niet zo goed als Sick om eerlijk te zijn.
Vervolgens komt het repetitieve Redlights opzetten, op bepaalde momenten past herhaling thans perfect (kijk maar naar Fuck Buttons) en dat is ook nu het geval.
SALEM richt zijn synthkanon als vanouds weer recht op uw oren met Hounds, een nummer dat opvalt door de leuke (met Witch House is het erg moeilijk om het woord 'leuk' in de mond te nemen) djembé drums.
Afsluiter Killer doet verrassend Shoegaze-y aan dankzij de gitaren die enorm versterkt worden door -alweer- pikzwarte synths.

Het is lang geleden dat er nog zo een dreigend en duister muziekgenre als Witch House ontstond. Leven wij in zo een moeilijke tijden? Of ziet de heksenvakbond eindelijk zijn kans om wraak te nemen op de verzwakte kerk?
Met het debuut van SALEM krijgt het genre in ieder geval stilaan een vaste voet in de underground scene. Ik ben er van overtuigd dat King Night een van de meest legendarische albums en een lichtend voorbeeld van deze erg aparte stijl zal zijn.
U hebt dus de eer om naar een zeer invloedrijk album te luisteren, geniet ervan.
Velen onder u zullen hier waarschijnlijk niets aan vinden, maar het is zonder twijfel de ideale achtergrondmuziek om uw feeks van een buurvrouw (niet dat mijn buurvrouw een feeks is!) eens lekker ouderwets te verbranden.

Tracklist:

01 “King Night”
02 “Asia”
03 “Frost”
04 “Sick”
05 “Release Da Boar”
06 “Trapdoor”
07 “Redlights”
08 “Hound”
09 “Traxx”
10 “Tair”
11 “Killer”

Shoegaze Track Top 10

Omdat ik even de tijd nodig heb om al de geweldige nieuwe muziek die op mij af komt te verwerken, maar toch zin heb om iets te posten zou ik u graag even vervelen met mijn persoonlijke top 10 Shoegaze songs. Ik ben de laatste tijd nog meer into Shoegaze dankzij de geweldige albums van Tear Run Rings (Distance) en Film School (Fission). Maar goed hier zijn ze dan:

10. Film School - When I'm Yours (Fission, 2010, USA, CA)


De meest recente song uit het rijtje. Mooie zachte zang en prachtig gitaarwerk. (zie review)

Go To FileFactory.com

9. Ceremony - Someday (Rocket Fire, 2010, USA, VA)


Rocket Fire is een goed -zij het niet extreem goed- album van dit voorjaar. Someday steekt wel met kop en schouders uit boven de andere nummers van het album. (zie Eden Is Neon review)

Go To FileFactory.com

8. A Place To Bury Strangers - I Know I'll See You (A Place To Bury Strangers, 2007, USA, NY)


A Place To Bury Strangers lokten mij in 2009 voor de eerste en voorlopig laatste keer in mijn leven naar de Shelter op Pukkelpop voor een meer dan geslaagd optreden.
Ook wel een van de luidste en ruigste optredens die ik ooit heb gezien trouwens.



7. Asobi Seksu - Thursday (Citrus, 2006,USA, NY)


Dit groepje uit Brooklyn hoort stiekem meer thuis in het dream pop genre maar wordt gekenmerkt door een grote invloed uit de shoegaze. Ze zingen af en toe in het Japans maar ik prefereer hun Engelse songs. Thursday haalt het net van Exotic Animal Paradise dat op datzelfde Citrus-album staat. In 2009 bracht de groep nog een tour-only cd Rewolf uit, hierop staan vooral akoestische nummers en het trekt naar mijn mening op niet veel. Tenslotte ben ik blijkbaar niet in staat om de naam "Asobi Seksu" correct te onthouden. Dus als u me over Abiso Seksu hoort spreken dan weet u hoelaat het is.



6. Les Discrets - Song For Mountains (Septembre Et Ses Dernières Pensées, 2010, Frankrijk)


Les Discrets zingt meestal in het Frans en doet een beetje folkachtig en duister aan. Septembre Et Ses Dernier Pensées is een absolute parel maar is helaas niet erg bekend. (Lees review)

Go To FileFactory.com

5. Mogwai - Mogwai Fear Satan (Mogwai Young Team, 1997, Schotland (VK))


Mogwai wordt vaak meer in het progressive rock hokje gegooid maar hoort ontegensprekelijk ook bij shoegaze thuis. Dit lange instrumentale nummer bouwt de spanning op om uiteindelijk de gitaren te laten ontploffen zoals nooit tervoren. Mogwai Fear Satan staat op hun debuutalbum maar ook op het live-album dat de groep dit jaar uitbracht (lees review).

Go To FileFactory.com

4. Tears Run Rings - Innocent (Distance, 2010, USA, CA)


Distance is veruit het beste shoegaze album van 2010, Innocent is daar het bewijs van. (Lees review)

Go To FileFactory.com

3. Malory - Sleeper (The Third Face, 2005, Duitsland)


Het enige Duitse bandje uit de hoop is niet erg bekend maar maken uitsluitend shoegaze van een enorm hoge kwaliteit die soms sterk aan Slowdive doet denken. Hun laatste album Pearl Diver dateert van 2009 (lees Eden Is Neon review).



2. M83 - status quo tussen We Own The Sky (Saturdays=Youth, 2008, Frankrijk) en Teen Angst (Before The Dawn Heals Us, 2005, Frankrijk)


Het project van Fransman Anthony Gonzalez is de belangrijkste vertegenwoordiger van de elektronische shoegaze en slaagt er in om het ene prachtalbum na het andere voort te brengen. Het laatste dateert inmiddels van 2008, onlangs verscheen er erchter een soundtrack voor de film Black Heaven (2010). M83 heeft ontelbaar veel nummers die in deze top 10 thuishoren, maar dat zou al te saai zijn. Gonzalez is niet voor niets een van mijn grote idolen.

Go To FileFactory.com

1. Slowdive - When The Sun Hits (Souvlaki, 1993, Engeland (VK))


Slowdive, naast My Bloody Valentine de oergroep van het genre, bestaat helaas al 15 jaar niet meer. Hun beste album, Souvlaki, blijft vooralsnog onverslagen en bevat naast When The Sun Hits (ongeveer het beste nummer aller tijden) nog vele andere wonderen der muziek zoals Alison, Daggers en Machine Gun. Hoe vaak ik ook naar When The Sun Hits luister, ik blijf enorm onder de indruk en ontroerd door haar absolute schoonheid.

50 Years Of Dr. Martens

De prijs voor de beste reclamecampagne van het jaar gaat dit jaar ongetwijfeld naar het schoenenmerk Dr. Martens. Om haar vijftigjarig bestaan te vieren vroeg het merk aan tien hippe artiesten om voor hen elk een culthit te coveren. Bovendien werd voor elke song een nieuwe videoclip opgenomen. Ondertussen zijn er al acht songs en video's gereleaset.
Er moet bij Dr. Martens ongetwijfeld iemand met een erg goede muzieksmaak werken, onder andere Buraka Som Sistema, The Raveonettes, The Noisettes, Black Rebel Motorcycle Club, DāM-FunK en N.A.S.A. werken mee.
Mijn favoriete track is de ongelofelijk mooie cover die The Raveonettes maakten van het geweldige I Wanna Be Adored van The Stone Roses, de legendarische britpop indieband uit Engeland die na de ondergang van The Smiths eind jaren 80 furore maakten.
Dr. Martens schoenen werden in WO II ontwikkeld door de Duitse dokter Klaus Märtens en staan bekend voor de luchtkussen-zool en hun militaire design. Ze zijn vooral populair bij skinheads, punkers, 'grungers' en andere subculturen.
U kan trouwens alle mp3's gratis downloaden op de verjaardag-site: http://50.drmartens.com/free-mp3s

The Stone Roses - I Wanna Be Adored (The Raveonettes Cover):



Max Romeo - Chase The Devil (N.A.S.A. Cover):



The Pogues - Dirty Old Town (Black Rebel Motorcycle Club Cover):



Jeff Buckley - Lilac Wine (The Cinematic Orchestra Cover):



Neneh Cherry - Buffalo Stance (Buraka Som Sistema Cover):



Buzzcocks - Ever Fallen In Love With Someone You Shouldn't've (The Noisettes Cover):



The Human League - Things That Dreams Are Made Of (DāM-FunK Cover):



Sham 69 - If The Kids Are United (Duke Spirit Cover):


Mag u in de toekomst nog verwachten:
17 september: Cold War Kids - Something Is Not Right With Me (D.O.A. and Michael Davis of MC5 Cover)
8 oktober: The Runnaways - Cherry Bomb (Verbal + Yoon Cover)

Tenslotte kan u ook de 'Making off'-filmpjes op de site bekijken: http://50.drmartens.com/videos