White Lies + Crocodiles @ AB 24/03

White Lies' zoveelste Belgische doortocht was in een mum uitverkocht. En dat nog voor de release of zelfs het lekken van het uitstekende tweede album Ritual. De grote zaal van de AB stond dan ook boemvol, terwijl de groep amper twee jaar geleden tevreden moesten zijn met de kleine Rotonde van de Botanique. Verdienen ze zoveel aandacht wel? Het correcte antwoord is ja.

Maar voor ik u uitleg waarom valt er eerst een voorprogramma te bespreken. Tot mijn grote vreugde was de Californische indie rockband Crocodiles de vaste warm up tijdens de voorbije White Lies tour. Deze hipsters belanden met hun debuut op de 61ste plaats van mijn album top 2010, ik zou dus evengoed naar een show met hen als hoofdprogramma gegaan zijn. Ondanks de middelmatige reacties van het voorlopig makke publiek stonden de L.A.'ers toch maar mooi het beste van zich zelf te geven.

Crocodiles' wondermooie indie klonk erg fris, met leuke synths, elektrische orgelklanken en semi-shoegaze gitaren. Zoals verwacht was hun toplied Mirrors (nr. 52 van top songs 2010) het hoogtepunt van het optreden, al bouwden ze de spanning wel heel erg op met een verdraaid lange intro. Het publiek kon het al bij al wel smaken, hoewel hoogstwaarschijnlijk 99% van hen nog nooit van Crocodiles gehoord had, en ook de pers zwijgt vandaag over deze topband in wording. Schande.

Op naar White Lies dan maar. Op elk concert heb je wel een paar freaks, en toevallig stond ik daar gisteren middenin. Maar zelfs dat kon niet verhelpen dat White Lies een zeer goed concert speelde. De geluidskwaliteit zat goed, de muzikanten waren uiterst professioneel, en zanger Harry McVeigh was zeer goed bij stem, helaas was dat niet het geval bij de gigantische karaokeclub achter mij. Maar goed, ook Harry McVeigh is niet altijd zo stemvast. Zo leek hij op Pukkelpop wat moeite te hebben. Maar laat me één ding duidelijk maken, het concert in de AB was véél, maar dan ook véél beter dan White Lies' middelmatige Pukkelpopdoortocht. Dat was uiteraard ook aan het lichtjes uitzinnige publiek te danken.


Het concert was zo opgebouwd dat songs uit hun nieuwe album werden afgewisseld met nummers uit het debuut. Dat bleek een zeer geslaagde mix, die zowel de fans van het eerste uur als de nieuwkomers gelukkig stelde. En ook al werden de oude nummers duidelijk enthousiaster meegebruld, ook de nieuwe songs konden op verrassend veel bijval rekenen. Dat ligt misschien wel wat aan de lyrics van White Lies. Versta me niet verkeerd, ik ben een grote fan, maar als er één ding vrij belachelijk is, dan zijn het wel hun lyrics. Hét grote voorbeeld daarvan is Bad Love uit Ritual:

"If I'm guilty of anything
It's loving you too much"

Maar goed, om de een of andere redenen zijn de lyrics erg makkelijk te onthouden. Dat werd pas echt duidelijk bij twee hoogtepunten qua muzikaliteit, maar ook qua sfeer. Zowel To Lose My Life als Death werden massaal meegezongen. Ook het legendarische "Keep on running, keep keep on running, there's no place like home, there's no place like home" uit Fairwell To The Fairground zorgde voor een prachtig moment. Muzikaal gezien deed vooral The Price Of Love me mijn ogen opentrekken. White Lies mag dan (onterecht) door sommigen afgestempeld worden als een onoriginele overdramatische 80's revivalband, ze zijn zonder twijfel een supergroep.


Ook Ritual zorgde voor enkele mooie momenten. Ik weet niet of het de bedoeling was, maar de gigantische bas-schokgolf die de darmen van half Brussel deed ontploffen tijdens het fantastische Holy Ghost vond ik redelijk spectaculair. Ook Strangers en Streetlights klonken beiden nog beter dan op het album en The Power & Glory zorgde voor wat afwisseling door de leuke elektronische instrumentatie. Ten slotte werd de show uiteraard afgesloten door de huidige tophit Bigger Than Us.

Naast de freaks, de karaokeclub en de belachelijke lyrics heb ik verder nog één kleine bemerking: Beste White Lies, ik weet best dat From The Stars misschien niet echt een van de bekende nummers is, maar het is kwalitatief wel superieur, dus speel het eens een keer!

De AB bleek wederom de place to be voor een uitstekend concert, al was het zeker niet uitzonderlijk...

Setlist:

A Place to Hide

Holy Ghost

To Lose My Life

Strangers

E.S.T.

Is Love

Streetlights

Farewell To the Fairground

Peace & Quiet

Bad Love

Death

____________

Unfinished Business

The Power & The Glory

Bigger Than Us

White Lies - Ritual

Het Belang Van Limburg schrijft vandaag dat de Londense band White Lies dit jaar wel eens zou kunnen doorbreken. Zij vergeet echter dat White Lies in 2009 al doorgebroken is. Maar laten we HBLVL nu niet enige kennis van muziek betichten, haar kennis op andere vlakken is al oppervlakkig genoeg, al is het een handig hulpmiddel om Kim Clijsters te stalken en de laatste weetjes uit Lummen, Meeuwen of Peer te weten te komen.

Maar goed, ik mag zonder enige twijfel stellen dat White Lies al lang bekend is bij een relatief groot publiek, ze stonden op Rock Werchter en op Pukkelpop op de Main Stage en zelfs minder-alternatieve kennissen van mij kunnen hun hits van hun debuutalbum To Lose My Life (2009) meebrullen.
Toch is White Lies geen typisch massaconsumptieproduct, het is een van die zeldzame zaken die een groot publiek en kwaliteit succesvol kunnen combineren, en die kwaliteit is enkel aan de allerbesten gegeven.

Ook ik ging in 2009 moeiteloos plat voor hun inmiddels legendarische debuut, hoewel zij in het begin al te gemakkelijk werden afgeschilderd als een zoveelste Joy Division Copycat bleek die vergelijking (voor de zoveelste keer) onterecht.
Na twee jaar toeren kwam in het najaar van 2010 het verlossende nieuws dat de opvolger nabij was. De fantastische single Bigger Than Us werd officieel op 3 januari gereleased maar deed officieus al veel langer de ronde. Bigger Than Us deed uitschijnen dat het nieuwe album de lijn van To Lose My Lose zou voortzetten, maar dat bleek toch niet helemaal waar.


Het nieuwe album Ritual wordt vandaag, 17 januari, officieel uitgebracht onder Friction Records (Crystal Castles, Elbow, Stone Roses, Yeah Yeah Yeahs,...). En dat brengt ons tot twee mogelijkheden, ofwel wordt het album door de vakpers te min bevonden, te zwak, hooguit middelmatig. Ofwel trekken zij die oordopjes uit hun oren en luisteren met een onbevooroordeelde ingesteldheid naar deze topplaat om tot de conclusie te komen dat Ritual een absolute parel is. Toch heb ik het vermoeden dat Ritual geen mooi lot bij de critici beschoren is. Helaas en onterecht.

Terwijl To Lose My Life eerder neerslachtig, zeg maar lichtjes suicidaal klonk, heeft het succes duidelijk een positief effect gehad op de sound. Positief, zoals in vrolijk, welteverstaan.
Bovendien is er heel wat elektronica bijgekomen, maar niet overdreven veel, White Lies is en blijft een rockband. Een heel erg goede rockband weliswaar.
Ondanks die veranderingen blijft de typische grootste WL-sound die hen zo onweerstaanbaar maakt behouden, en ook de lyrics en de vocals van Harry McVeigh zijn nooit helemaal vrij van enige tristesse.


Opener Is Love brengt onmiddelijk een nieuwe instrumentatie met zich mee, na anderhalve minuut wordt McVeigh vergezeld door een elektronisch geluid dat op To Lose My Life totaal ondenkbaar zou zijn, ook de achtergrond zit vol electronica, maar de gitaren nemen al snel alles weer over, wat leidt tot een meer dan degelijke crescendo-opener.

Strangers klinkt meer conservatief, net zoals Bigger Than Us, maar toch hebben deze songs een zekere schwung die mij overweldigen met optimistische emoties. De synths op Strangers hebben dan weer een semi nostalgisch effect. Ook verder in het album komen deze terug, zoals in Streetlights. Het geeft het album een orkestrale schijn. Het refrein van Streetlights nummer is oersterk, verslavend en verpletterend, kortom ideaal voor een gigantisch stadium-concert.

De epische zoektocht naar de Heilige Geest (Holy Ghost) draait uit op een zalige chaos die je eerder van 65daysofstatic zou verwachten. Turn The Bells doet me muzikaal gezien dan weer aan Stoffer Og Maskinen denken, al blijft McVeigh's stem de onmisbare slagader die uw hart als geen ander sneller kan doen kloppen.



Verder doet de muziek op The Power & Glory, White Lies niet aan Joy Division maar aan New Order linken, we blijven alvast binnen de familie. Maar het opmerkelijkste nummer is toch afsluiter Come Down. McVeigh's stem kent in het korte refrein een ongekende hoogte en de muziek is anders dan anders, desalniettemin leuk. Bijna even leuk als het woord 'desalniettemin' zelf.

Ik kan u nog niet vertellen of ik Rituals beter vind dan To Lose My Life. Ik heb die laaste immers grijs gedraaid, en Rituals is nog heel erg fris. Maar wat ik hoor staat mij alvast heel erg aan. Harry, Charles en Jack en producers Alan Moulder (Depeche Mode, My Bloody Valentine, Placebo, Interpol,...) en Max Dingel (Glasvegas, Goldfrapp, Killers, Muse, Tiga,...)hebben duidelijk heel erg hun best gedaan om het niveau hoog te houden.
Het is dan ook heel erg jammer dat het concert van 23 maart in de AB te Brussel al maanden is uitverkocht.

Tracklist:

1. Is Love?
2. Strangers
3. Streetlights
4. Bigger Than Us
5. Peace & Quiet
6. Holy Ghost
7. Turn the Bells
8. Power & The Glory
9. Bad Love
10. Come Down

Pukkelpop 2010 Vrijdag 20/08 deel 1

De nacht van donderdag op vrijdag was veel te kort, maar mijn eerste concert stond al gepland om 11u20, dus moest ik wel opstaan. De zon hielp ook wel enorm door vanaf een uur of 8 langzaamaan mijn tentje te bestralen tot er rond 9 uur geen houden meer aan was. Maar goed, ik had er gelukkig zin in, vrijdag kondigde zich immers als dé topdag van het festival aan.

Na de dodentocht van mijn tent tot de club zette ik mij lekker neer om het vrij onbekende Airship (7,5/10) te aanschouwen. Zij waren door mij op voorhand zorgvuldig uitgekozen op MySpace om als een pseudo-ontdekking mijn dag al meteen te kleuren in een of andere positieve kleur. Buiten roze, ik haat roze.
En ja hoor, ik had mijn "toevallige" ontdekking goed gepland want 'Manchester's best kept secret' bracht een verrassend aangenaam schouwspel voor de dunbezaaide Club. Zij leverden degelijk gitaarwerk en de frontman kon -praise the lord- echt goed zingen.
Als kers op de taart bieden zij u hun nummer Kids als gratis download aan, applaus! Niet tevreden? Op hun MySpace vindt u een adres waar u met uw haatmail terechtkan (no shit).
Airship - Kids by charmfactory


De late ochtend had nog een verrassing in petto. Al klinkt Villagers (8/10) al iets bekender in de oren, dit Iers folk bandje was voorlopig nog aan mijn afschuwelijk lange tentakels weten te ontsnappen. Geheel onterecht want wat een band! Als is band eigenlijk een foute benaming, alles draait rond zanger Conor J. O'Brien. Hij is dan ook begiftigd met een stem die het best kan opnemen tegen Brian Briggs van Stornoway. Het "Wow dit is echt goed"-gevoel overviel me meerdere malen. De schoonheid van de ontdekking van schoonheid, dat is toch zo schoon mijne dames en heren! Een mens krijgt er honger van, en wat bleek, mijn planning had 40 minuten pauze voorzien.

Ik was juist op tijd terug in de chateau voor Harlem (4/10), een white trash garage punk bandje uit Texas. Nog steeds behoorlijk uitgeput, bij Airship zat ik op de grond en bij Villagers hing ik aan de constructie waarin de licht en of geluidstechnicus af en toe aan een knopje draaide waarna er niets veranderde.
Maar de ronduit achterlijk enthousiaste presentatrice (maar nog niet half zo debiel als de presentatie van Sam de Bruyn in de Marquee) beloofde me dat ik zou worden wakkergeschud. Vooruit dan maar. Harlem deed me denken aan Vampire Weekend. Een belachelijk slecht optreden van Vampire Weekend's nooit uitgebrachte mislukte songs dan wel. Zo besloot ik na een 20 minuten dat het genoeg was geweest, en samen met de gangsters die eerst dachten dat Harlem een zwarte hip hop/rap act was verliet ik voortijdig de tent. Op een snel tempo want gangsters zijn gevaarlijk. Zeker imaginaire gangsters.

Na een blik op het dagschema had ik twee opties. Kate-fucking-Nash op de Main Stage of dan toch maar comedy in de Wablief?! Een optie is eigenlijk al een te groot woord voor Kate Nash, ik keek nog liever naar "De Juiste Prijs" op VTM, u begrijpt wat ik bedoel. Comedy werd het! Ik kwam net op tijd voor Vlaanderen's grappigste goochelaar, Gili, sinds zijn doorbraak via enkele tv-optredens (o.a. een deelname aan een talentenjacht op VT4) mag hij zich tot de weinigen rekenen die erin slagen om goocheltrukjes interessant te houden voor een publiek ouder dan twaalf. Interessant maar toch vooral hilarisch.


De tijd was aangebroken voor een optreden dat het eerste hoogtepunt van de dag moest worden, maar uiteindelijk hét drama van het weekend werd. Ik heb het uiteraard over Où Est Le Swimming Pool (7,5/10). Hun debuut The Golden Years was en is nog steeds een van de sterkhouders van deze zomer. Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ze het niveau van Dance The Way I Feel zouden kunnen evenaren, maar niets is minder waar, elk nummer is tot mijn vreugde zeker de moeite waard.
Live vond ik ze entertainend, energiek en zeker partywaardig, maar het was misschien nog net iets te vroeg om helemaal los te kunnen gaan. De keyboardspelers gaven de groep de nodige cool en Charles Haddon zorgde met zijn unieke stem voor de vocals, wat de andere zanger eigenlijk nog deed (buiten bewegen alsof hij in een banlieu van Parijs woont) was me een raadsel. Na het ontegensprekelijke hoogtepunt, Dance The Way I Feel -door ons allen luidkeels meegebruld- keerde ik samen met de rest van het publiek richting boiler. Voor Charles Haddon was het echter nog niet genoeg geweest en in een euforische bui stortte hij zich, vanuit de back stage razendsnel in het onoplettende publiek. Ikzelf heb hem niet zien springen, maar er ontstond al gauw enige commotie op de eerste rijen, mijn vrienden die van voor stonden deden even later geschokt hun verhaal hoe een van de artiesten keihard op de grond was geknald en wij verkeerden in de mening dat hij en niet het meisje werd afgevoerd door het Vlaamse Kruis. Er was weldegelijk van een meisje dat gewond was, maar niemand wist er echt het fijne van. Wij hoopten dan maar dat de artiest (nog steeds niet wetende wie het juist was) zijn nek niet had gebroken. Pas uren later kregen we het nieuws van zijn zelfmoord via de buitenwereld te horen, de verwarring was compleet, want zo erg was die val toch ook weer niet? En waarom gebruikt de media de term zelfmoord voor een ongeval? En waarom spreekt men over "de zanger" terwijl men een foto laat zien van de toetsenist. Pas de volgende dag kwam de waarheid naar boven, de media gebruikte de verkeerde foto, het was wel degelijk frontman Haddon, en hij had zich pas uren later van de gsm-mast naast de artiestenparking gestort. Hij werd gevonden door DJ Jan Van Biesen, Fake Blood annuleerde prompt zijn optreden en onze avond was lichtjes verknald, maar later meer daarover. Ik was hoogstwaarschijnlijk getuige van het laatste optreden van Où Est Le Swimming Pool. Een hele eer misschien, maar ik zou er liever voor bedanken.


Na een uurtje rust in de Dance Hall, want ik heb Fanfarlo laten vallen (shame on me, I know), was het tijd voor het geweldige We Have Band (8/10). Eerder dit jaar zag ik Dede en haar mannen al tijdens Les Nuits de Botanique. Een uitstekend optreden was dat, en dankzij het gezelschap van muziekjournalisten kwam de supervriendelijke Darren Bancroft (de zwarte zanger van de band) zelfs een praatje slaan.
Ik wist dus wat ik kon verwachten van deze allesbehalve irritante Britten. Tijdens mijn uurtje rust bracht ik mezelf in de stemming en mijn vrienden irritatie door à la Dede "Hear It In The Caaaaaaaans" te krijsen. Helaas was het geluid in de Dance Hall niet echt ideaal afgesteld waardoor we het origineel amper konden horen.
Op een gegeven moment stond ik net zoals in de Bota helemaal van voor, een uitstekende reden om total loss te gaan, jammer dat er altijd wel een paar bewegingsloze en starende idioten op de eerste rij staan. Zij doen er precies alles aan om de sfeer te bevriezen. Als je het goed vindt, dans dan, als je het niet goed vindt, laat andere mensen van voor staan en hoepel op. Het wordt hoog tijd dat de overheid lessen concert-etiquette in het leerplan opneemt! Al geef ik toe dat het publiek zich deze keer veel beter gedroeg dan de freaky boeren in de Botanique.
Hoe dan ook, Op We Have Band's eponieme debuut staan vele topnummers (Divisive, Honeytrap, You Came Out, Oh!, Hear It In The Cans), en de meesten passeerden ook deze keer de revue en werden bloedserieus meegebruld, hoewel ik ondertussen de meeste lyrics vergeten was, wat altijd tot nietszeggend gebrabbel leidt. Gelukkig stonden er deze keer geen slachtoffers voor mij. We Have Band maakte weer een professionele en uitstekende indruk, niet alleen op een fan als mezelf maar ook tot de ongeletterden die ik had meegesleurd.


Voor de eerste maal dit jaar betrad ik de wei voor de Main Stage. Speciaal voor White Lies. Hoewel White Lies (7,5/10) vaak vlug in het Joy Division hokje à la Interpol en Editors wordt geworpen en dan ook nog eens werd afgedaan als "hoogst on-origineel" ben ik nog steeds een fan van de eerste minuut. Dit was een optreden waar ik al maanden naar uitkeek. Het prachtige Place To Hide galmde over de ongezellige weidse Main-stage-vlakte, vol mensen die naar festivals komen "voor de sfeer". Zij herinneren zich met moeite de naam van de band die daar in de verte om een schuilplaats bedelt. Het is dan ook doodjammer dat men White Lies niet in de Marquee liet optreden, het zou misschien net te klein zijn, maar de band zou er veel beter tot zijn recht gekomen zijn. Want die verdomde Main stage was toch iets te groot voor de zwartgallige Londenaren. Vergeet niet dat ze ocharm één album op hun repertoire hebben staan, een geweldig goed album weliswaar, maar toch. Ook qua présence vielen ze licht tegen, frontman McVeigh stond bijna verlegen op het podium, zijn korte kapsel en lelijke woestijn-survival outfit deden zijn ooit zo coole underground looks verdwijnen als ikzelf op een feestje wanneer men Lady Gaga draait.
White Lies' songs van To Lose My Life werden terecht vrij goed onthaald door de eerste helft van de wei waar ik me bevond. Hun nieuwe nummers van het te verwachten tweede album klonken echter stukken minder overtuigend. McVeigh klonk zelfs van tijd tot tijd niet zo toonvast. Maar mijn eindoordeel zal moeten wachten tot na de release begin 2011. Ik had er veel meer van verwacht maar uiteindelijk speelden ze toch nog een degelijke set. Al vind ik het nog steeds jammer dat ze From The Stars niet hebben gespeeld.

Eer ik goed en wel uit de main stage massa geraakte was Avi Buffalo (7/10) al aan zijn set in de club begonnen. De schrille stem van jongeheer Buffalo en een aangenaam gitarenspel hielden het concert en mezelf net overeind. De Club was overvol gelopen en dat had vast iets te maken met de recente Avi Buffalo hype op Studio Brussel. Toch ontbrak het begeerde wow-gevoel waardoor ik vrij onbewogen bleef. Enkel tijdens What's It In For kon u mij op enige empathie en zang betrappen.


Terwijl de massa zich opmaakte om naar Eels te gaan kijken vond ik dat ik met Mark Lanegan al genoeg poëtische maar deprimerende muzikanten met een prachtige lage stem had gehoord. Ik trok dan ook naar mevrouw Mumford, ook wel bekend als Laura Marling (7,5/10). Na het beluisteren van haar I Speak Because I Can album had ik een mooi jong verlegen meisje met een prachtige stem verwacht. Bijna enkel dat laatste klopte met mijn waanvoorstelling. Ze is waarschijnlijk wel jong, maar door het gebrek aan make-up, de strenge dot in haar haren en de zeer seutige kledij leek ze eerder een 35jarige bitch (terwijl ze verdorie even oud is als ikzelf!). Mevrouw Marling moet duidelijk nog een beetje wennen aan het optreden voor een publiek. Ze begon met een kurkdroog: "Hello, my name is Laura,...it's nice to be here,....yeah that's about it". Het klonk alsof ze veel liever thuis in haar luie zetel lag. Toen even later een fan "I love You Laura!" riep werd hij getrakteerd op een citroenzuur lachje.
Maar bitchy Marling wist gelukkig wel van aanpakken. Ze opende met een prachtig Devil's Spoke (meen ik, of was het toch My Manic And I?) begeleid door haar eigen akoestische gitaar en haar band die tot voor kort nog uit leden van Mumford And Sons bestond. Maar door het drukke schema van haar vriend moest ze die uiteindelijk uit handen geven. Dat ze nu een eigen band heeft belette haar echter niet om tegen het einde hen de chateau uit te sturen voor een solo optreden. Twee keer maakte Marling indruk op mij. De eerste maal tijdens het fantastische Alpha Swallows. Een tweede maal toen ze -gemeen als ze is- ons vroeg om met haar mee te fluiten om vervolgens een ongelofelijk staaltje fluitkunst tentoon te spreiden. Wat wij uiteraard niet konden volgen, ik kan zelfs helemaal niet fluiten. Ik hou wel van die gemene Laura Marling!

De spanning steeg en het hoogtepunt van Pukkelpop 2010 naderde, maar dat is voor morgen.