I Got You On Tape - Church Of The Real

Ik weet niet of I Got You On Tape een grote naam is in ons land, maar in Denemarken en de rest van Scandinavië is het dat wel, of is het dat alleszins aan het worden. Het viertal uit Kopenhagen releasete onlangs haar vierde album Church Of The Real, en kregen daarvoor lof van de Noord-Europese critici. Op naar de rest van de wereld?

Erg veel heb ik niet te melden over deze plaat, het zijn vooral de warme vocals van frontman Jacob Bellens en de organische electro pop die het plaatje afmaken. De tragere nummers zoals High Water en Springsteen doen wat denken aan een mix van Middeleeuwse drinkliederen en -waarschijnlijk niet toevallig- Bruce Springsteen. De songs die daarentegen voorzien zijn van een beat, zorgen voor een relaxed semi-disco feestje. Bij deze laatste horen Run From The Rain, Bird On The Wire en Stereo, maar vooral het fantastische Truth And Aolite. Daarnaast is er het buitenbeentje Beneath A Cloud, waar Bellens's stem elektronisch vervormd is, een leuke gimmick, maar geef mij maar the real thing.

Church Of The Real is erg mooie indie pop op z'n Scandinavisch. And we all love Scandinavia don't we?

Tracklist:

01. Back From The Dead (03:59)
02. Church Of The Real (04:08)
03. Run From The Rain (05:26)
04. High Water (05:57)
05. Truth And Solitude (04:28)
06. Stereo (04:23)
07. Song For Euros (04:34)
08. Beneath A Cloud (04:24)
09. Bird On The Wire (04:03)
10. Springsteen (04:34)
11. Timebomb (3:43) (iTunes Bonus Track)

Church of the Real by igyot

mr. Gnome - Madness In Miniature

Mr. Gnome is een indie rock duo uit Cleveland, Ohio. Cleveland staat bekend als een industriestad met vergane glorie, zeg maar gerust het Charleroi van de Verenigde Staten. Het verleden wees al meermaals uit dat een ten onder gaande industriemetropool een uitstekend broeinest is voor geweldige muziek, kijk maar naar Joy Division, The Smiths, Oasis en vele anderen.

Uit deze inleiding zou u kunnen afleiden dat mr. Gnome fantastische muziek maakt. Als u dit zou doen, dan bent u volledig juist. Het derde en nieuwe album Madness In Miniature is werkelijk episch. Het klinkt soms als QOTSA, maar dan met de geweldige Nicolle Barille als zangeres, vandaar dat een vergelijking met Yeah Yeah Yeahs (eveneens uit Ohio trouwens) snel gemaakt is. Haar stem zelf doet me eerder denken aan Warpaint (en The Jezzabels) , hun muziek is iets ruiger en minder dreamy, maar zeker even gecompliceerd.

Barille maakt met drummer/pianist Sam Meister flink furore op de nieuwe plaat. Ze hanteert haar elektrische gitaar als een echte vent. Maar daarnaast ben ik vooral verbaasd door de enorm hoge kwaliteit van hun nummers, er zit veel variatie in, maar ook een geniaal stukje compositie die van elke song een meesterwerk maakt. Ik moet zelfs toegeven dat ze The Jezabbels overtreffen. Het album steunt zowel op psychedelische rock als indie pop, maar de overgang van het ene naar het andere genre is naadloos.

Madness In Miniature telt wel duidelijk één song die er bovenuit springt: House Of Circles. Het begint op een Warpaint-achtige toon, en groeit dan stillaan uit tot een stevige rock song met scherpe vocals en heerlijke rock gitaren. Verder vallen het canon-gezang in Run For Cover, het opgewekte tempo afgewisseld met het mysterieuze traagheid in het fenomenale Outsiders en het hoge Joanna Newsom-gehalte van Watch The City Sail Away op. Voor het betere rock werk luistert u best naar Ate The Sun, We Sing Electric en Wolf Girls.

Madness In Miniature komt uit op 25 oktober via El Marko Records. Mis het niet!

Tracklist:

1. Ate the Sun (3:16)
2. Awake (0:43)
3. House of Circles (6:16)
4. Run For Cover (1:00)
5. Bit of Tongue (3:27)
6. Fly Me Over (0:54)
7. We Sing Electric (3:56)
8. Winter (4:04)
9. Wolf Girls (4:09)
10. Outsiders (5:11)
11. Watch the City Sail Away (2:35)
12. Capsize (4:23)

Mr Gnome - House of Circles (Track 3) by solthemorsel

mr. Gnome - Wolf Girls by rockindiependencia

SBTRKT @ AB op 11 oktober 2011

Waar is de tijd dat wij SBTRKT kenden als een obscure Londense producer met een leuk masker, vernieuwende instrumentale elektronische tracks en opmerkelijke remixen? Er was zelfs een tijd dat niemand zijn naam wist!

"Tempus fugit!", want de tijd waar ik over spreek is was amper een half jaar tot hoogstens een jaar geleden. Ondertussen heeft Aaron Jerome een erg succesvol debuutalbum gereleaset, inclusief de grote doorbraakhit Wildfire (feat. Little Dragon). De basis van SBTRKT's aanhang ligt in de eerste plaats uiteraard in het Verenigd Koninkrijk, maar op de tweede plaats staat raar maar waar ons kleine Belgenland. Nadat de AB Club snel uitverkocht werd, sneuvelde ook de Box en uiteindelijk was enkel de grote zaal ruim genoeg om de meute fans te kunnen ontvangen. Een kleine inschattingsfout van de organisatie, want als Studio Brussel iets hypet, komt daar veel volk op af.

Als voorprogramma kregen we de Engelse dj Becoming Real voorgeschoteld. Een mix van grime, dubstep, r&b en andere elektronische invloeden. Zijn stijl ligt in feite niet zo ver van die van SBTRKT zelf. Hij slaagde er meteen in de zaal in beweging te krijgen met opzwepende beats en door zelf het goede voorbeeld te geven. Ook al duurde het maar een dik half uur, volgens mij was Becoming Real na zijn set uitgeput van zijn eigen hevig schokkende maar erg aanstekelijke moves. Of denk ik dat enkel omdat hij er anorexia-achtig mager uitzag? Hoe dan ook, een goede opwarmer, met veelbelovend materiaal.

Bij de aanvang van het hoofdoptreden kreeg het publiek meteen een lofbetuiging van Jerome. Het concert in de AB was namelijk het grootste van de Europese tour. Hij mocht dan ook tot zijn eigen verbazing vaststellen dat hij 'big in Belgium' is. Onze protagonist stond trouwens niet alleen op de planken, hij had zanger Sampha meegebracht. Voor degenen bij wie deze naam geen belletje doet rinkelen: het is de sympathieke heer, die met zijn prachtige James Blake-achtige stem de meeste nummers op het debuutalbum heeft voorzien van vocals. Helaas, maar uiteraard niet onverwacht waren Yukimi Nagano van Little Dragon (te horen in Wildfire) en Roses Gabor (te horen in Pharaohs) niet meegekomen. Een van de typische nadelen aan een producer-artiest.

SBTRKT leek al bij al goed overweg te kunnen met de grootte van de zaal. Zijn repertoire is met slechts één album en wat ouder werk misschien iets te beperkt voor een grandioos optreden. Maar dat neemt niet weg dat zijn dansbare muziek voor veel sfeer zorgde. De live-versies van de songs waren bovendien soms best verrassend, zoals de rap intro van Wildfire. Dat kon echter niet verhelpen dat SBTRKT soms niet geheel op zijn plaats stond. De Box of Club was waarschijnlijk beter geweest, al was het maar omdat afgezien van de elektronica-toestel, een sobere projectie en de onontbeerlijke maskers het podium er vrij kaal uit zag (maar dit zijn waarlijk details!). Gelukkig zorgde het goedgemutste publiek ervoor dat het erg gezellig werd. Misschien zelfs iets té gezellig voor sommigen, de AB moet duidelijk nog wat schroeven aan haar rookbeleid.

Tussen knallers als Hold On, Pharaohs en het geweldige Never Never bacht SBTRKT ook af en toe een instrumentale track, waaronder het fenomenale Ready Set Loop. Dit is zonder twijfel een van de betere nummers, maar helaas vrij onbekend en onbemind, wat duidelijk te merken viel aan het quasi-stilvallende publiek (ondanks een schitterende live-versie). Daarnaast was het ingetogen Trials Of The Past absoluut een hoogtepunt. Sampha bleek ook live zijn vocale eer met verve te kunnen verdedigen en daarnaast behoort ook het hanteren van de stapel elektronica die op de tafel was uitgestald tot een van zijn voorname vaardigheden. En ondanks het ontbreken van de zangeres werd Wildfire toch een erg mooie afsluiter, doch zwakker dan de nummers waar Sampha echt zijn ding kon doen. Het is duidelijk dat er een hij en Jerome erg goed kunnen samenwerken en hun energie straalde dan ook op het publiek af (vooral Sampha is een echte entertainer), dat zit dus best wel goed voor de rest van de tour.

Ik had nooit echt een "wow"-gevoel bij het optreden, maar ik kan u wel vertellen dat het zonder meer een goede show was: muzikaal in zeker in orde, veel sfeer en enthousiaste artiesten die bereid zijn veel aan hun fans te geven. Such fun! It really was.

Foto's: Karen Vandenberghe (Wannabes)

Momma's Boy - Baby Please EP

Momma's Boy is het alter ego van de Franse producer Mike Gnacadja, vooral bekend als Mikix The Cat. Als u zijn geweldige nieuwe Baby Please EP (via zijn eigen Add Cat Records) beluisterd, begrijpt u meteen mij verbazing dat deze muziek van de hand van een Europeaan is en niet van een Canadees of een Amerikaan. De soulvolle house van Momma's Boy sluit dan ook heel goed aan bij het recente werk van Art Department. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat de Europese house scene gewoon nog wat (onterecht) onbekend en onbemind is.

Baby Please bestaat uit vier fenomenale tracks die smeken om een zware bass-versterking. De zwoele beats en hitsige vocals zijn bovendien ideaal om de temperatuur in de underground clubs flink de hoogte in te duwen. Vooral Baby en Love Me Again zijn onweerstaanbaar goed. Afsluiter Soulchops is weliswaar wat minder toegankelijk, maar misschien net daarom aantrekkelijk voor de kenners wat house betreft (waartoe ik mezelf nog niet durf te rekenen).

Deze Fransman verdient een applaus voor een erg geslaagde bijdrage aan de hedendaagse house-scene. Chapeau []o[]!

Tracklist:

A1 - Baby
A2 - Love Me Again
B1 - Keep Me
B2 - Soulchops

Momma's Boy ( Original ) by Momma's Boy

Pressed And - Imbue Up

Pressed And is muziek voor James Blake-fans die graag een stap verder willen gaan, of voor de minnaars van zijn oudere obscure werk. Het duo - bestaande uit Andrew Hamlet en Mat Jones - is niet bang voor het experimentele, en laat daarbij het commerciële gelukkig ver achter zich. Hiermee bent u meteen gewaarschuwd dat Pressed And niet meteen makkelijk maar wel erg interessant is.

Na de Post-Ad For Sync EP uit het voorjaar releasete de band onlangs de allereerste single genaamd Raid (gratis te downloaden via RCRD/LBL). Dit als voorsmaakje van de eerste LP in cassettevorm: Imbue Up, uit op 4 november via Crash Symbols). Hoewel het duo onmogelijk te klasseren valt in bestaande genres (sommigen noemen het "post-chill wave") heeft ze duidelijk haar vaste stijl die neerkomt op een chilled down, r&b en psychedelisch electro-synth gebeuren.

Van de zeven nummers op het album is het fantastische Raid zonder twijfel één van de meest bevattelijke, al vindt men vast en zeker ook in de andere tracks een zekere structuur. Alleen bij Shoreditch raak ik zelf de weg wat kwijt... maar dat kan ook eens tof zijn! Persoonlijk gaat mijn voorkeur voorlopig uit naar het complexe Blue Noun.

Bij Imbue Up hoort trouwens een door het Ackland Art Museum gesponsorde gelijknamig filmproject, bestaande uit zeven kortfilms (per track eentje dus). Zij zullen op 10 november in première gaan in Chapel Hill, Carolina.

Laat Imbue Up tot u doordringen ook al vergt het mogelijk wat moeite (al hoeft dat zeker niet zo te zijn). En ach, zij die enkel naar hersenloze "muziek" luisteren lezen deze blog waarschijnlijk toch niet - want uiteraard is dit een zeer discriminerende blog die enkel en alleen bedoeld is voor de muzikale elite.

Tracklist:

1. Fire Shelf
2. Etching
3. Soul Muffin
4. Blue Noun
5. Parties
6. Shoreditch
7. Raid