Twin Shadow @ AB 16/02

Voor het eerste non-klassieke concert van het nieuwe semester was mijn alziende oog op de geweldige Twin Shadow gevallen. Twin Shadow is het alter ego van de Dominicaanse Amerikaan George Lewis Jr. die uiteraard Brooklyn als thuisbasis mag noemen.
Zijn fantastische debuutplaat Forget was vorige zomer goed voor heel wat laaiend enthousiaste kritieken waaronder zelfs 8.4 én 'best new music' van Pitchfork en 9 van PopMatters.

Maar laat me beginnen bij het begin, het voorprogramma in de vorm van de New Yorkse zangers Lia Ices. Haar debuutalbum Grown Unknown werd nog maar pas in januari gereleaset en nu al zit zij met haar band en haar geliefde roze keyboard in Europa te touren. Toch zie je dat Lia Ices nog wat ervaring mist. Hoewel haar schuchtere en fragiele houding misschien wel goed past bij haar breekbare muziek en haar semi -doch zeker niet lelijke- anorexische figuur. Grown Unknown is een mooi album maar je mond zal er niet snel van openvallen, haar mooie stemgeluid wordt misschien nog niet echt ten volle benut. Het is alleszins een degelijk debuut. Zowat hetzelfde kan over haar optreden gezegd worden, het was mooi, en zeer de moeite waard voor een voorprogramma, maar in vergelijking met podiumbeest Twin Shadow stelde het uiteindelijk toch niet zo heel veel voor. Naarmate haar performance vorderde ging het niveau wel merkbaar omhoog met als hoogtepunt Daphne.


Dan maar over naar Twin Shadow zelf, zijn band bestaat uit een knotsgek bijeenraapsel van een drugs-hippie (de drummer), een Egyptisch-uitziende femme fatale achter de synthesizer een vrij normale basgitarist en dan George zelf, met zijn typische gestreepte T-shirt en een fenomenale (zeg maar gigantische) haarbos.

Terwijl het album zelf niet echt een partyplaat lijkt heeft Twin Shadow er duidelijk voor gekozen om van zijn live-optredens een klein feestje te maken. De nummers klonken levendiger en feestelijker dan anders. Ook het gitaarwerk van George zorgde voor een extra toets, zeker met zijn versleten Fender-gitaar die schijnbaar aan elkaar werd gehouden door ducktape. Niet iedereen was even weg van deze broeierige live-sound, ikzelf vond het eerlijk waar nog beter klinken dan het album.


De groep begon met I Cant Wait (expres verkeerd geschreven) en Slow. George's stem kwam al snel op de juiste toon en de muzikanten zorgden met succes voor de rest van het muzikale gebeuren. Daarnaast ben ik erg te spreken over de podiumattitude van heer Shadow en zijn kompanen, hij was duidelijk goedgemutst en dan werkte dan weer aanstekelijk op het publiek. Ook zijn bindteksten waren erg amusant, zeker het waarschijnlijk lichtelijk overdreven verhaal over het mooie meisje dat hen een vibrerende 'cockring' te koop aanbood in Brussel, wat uiteraard voor een ware 'sexual liberation' zorgde voor deze brave jongens en meisje.

George riep het publiek op om naar gelieve een danspasje te placeren bij At My Heels, zelf gaf hij het goede voorbeeld op het podium. Hij werkte zich zelfs zodanig in het zweet dan zijn haarbos helemaal uit vorm geraakte, hij liet het gelukkig niet aan zijn hart komen, het publiek deed dat evenmin.

De hoogtepunten van het optreden waren in feite dezelfde als die van het album, het wondermooie Yellow Balloon en Castles In The Snow en het funky Tether Beat. Als bisnummer werd titeltrack Forget nog eens meesterlijk opgevoerd. Een vrij kort -er is immers nog maar één album- maar uitstekend optreden zorgde voor een geweldige start van het nieuwe semester, benieuwd wat Gold Panda daar straks in Leuven daan kan toevoegen.

Souvenir - Travelogues

De Spaanse indie band rond zangeres Patricia de la Fuente en songschrijver/multi-instrumentalist J’aime Cristóbal gaat al sinds 2000 mee. In 2007 kwam er een opmerkelijke ommekeer voor de sound van de groep met hun vierde album 64, in de plaats van klassieke indie rock kwam synthy electro pop. Deze succevol carrieremove werd ook doorgetrokken op Drums, Sex and Dance uit 2009. Op dit album verscheen tevens hun eerste Engelse song.

Met hun nieuwe album Travelogues volgt of vervolledigt de band haar electro-avontuur. Sommigen zien de nieuwe plaat immers als het einde van de electro-triologie die sinds 2007 bezig is.

Er zitten opmerkelijk veel Engelse songs tussen, de rest worden naar goede gewoonte in het Frans gezongen. Ik moet eerlijk toegeven dat het Frans voor mij misschien nog wel een stuk beter werkt dan het Engels. Luister naar de catchy synth-pop op Dance It Away en Sinking Stone en je hoort in feite een duidelijke verwantschap met Fan Death (met een licht Spaans/Frans accent weliswaar). Maar de Franse nummers geven hen juist die enorm coole vintage disco à la Française uitstraling waar ik voor zo van hou.


Neem nu een verslavende nummer als Arrête-toi, Fan Death is verdwenen maar een zuivere (minder dirty) versie van Sexy Sushi -het bandje dat beroemd werd met hun lesbische en muzikale liefdesverklaring aan Franse politica Rachida Dati- verschijnt op de bühne.
Naast Arrête-toi zijn het strakke Talk To Me en het dreamy doch dansbare Peintures de Guerre de onbetwiste hoogtepunten op dit fraai staaltje Europese coolheid.

Travelogues komt uit op 21 februari 2011 bij Jabalina Música.

Tracklist:

1. Whispers In The NightWhispers In The NightWhispers In The Night (4:06)
2. Dance It Away (4:52)
3. Sinking Stone (5:34)
4. Arrete-Toi (4:10)
5. Taboo (4:00)
6. Coup De CoeurCoup De CoeurCoup De Coeur (5:52)
7. Talk To Me (4:35)
8. Peintures De Guerre (5:47)
9. Mots (3:48)

Souvenir - Arrête-Toi by Hadrianestou?

Richard Wagner's Parsifal @ De Munt 15/02

Gisteren had ik de eer de meest ambitieuze opvoering van het operaseizoen van De Koninklijke Muntschouwburg (De Munt/La Monnaie) te zien, horen en voelen. Maar liefst vijf uur werd ik ondergedompeld in de verstikkende magie van Richard Wagner's laatste meesterwerk.

Parsifal is een gigant, vol Christelijke moraalfilosofie en vrome mythes. Op voorhand trachtte ik het verhaal te doorgronden op wikipedia, maar zelfs dat mislukte enigszins, gelukkig voorzag De Munt zoals steeds een half uurtje uitleg op voorhand. Omstreeks 6 uur werden de aanwezigen door trompetgeschal naar de prachtige barokke zaal gelokt. Naarmate het volk toestroomde steeg de temperatuur alvast razendsnel, en dan bevond ik me nog op de par terre en niet in het hellehol van de bovenste verdiepingen.

Alle voorstellingen van Parsifal waren uiteraard al lang uitverkocht, toch bleven vele plaatsen onbezet, dat bleek aan de MIVB-staking te liggen, waardoor tevens een aantal muzikanten er niet op tijd geraakten, de aanvang van het stuk liep alvast een vijftiental minuten vertraging op, ach wat maakt dat kwartier nog uit. Als u harde cash heeft neergelegd voor vijf uur opera, dan bent u vast een freak zoals mezelf.


Wagner zelf noemde Parsifal trouwens geen opera, maar een Bühnenweihfestspiel, een soort geweid schouwspel waarbij het toneel even belangrijk is als de muziek en de zang. Zeer benieuwd wat dat juist inhield luisterde ik naar de orkestrale ouverture van het uitstekende Munt orkest onder leiding van de Duitse topdirigent Hartmut Haenchen (foto boven). Met zijn grijze golvende haren en uitbundige expressie gaf hij een behoorlijke Herbert von Karajan-indruk.

De eerste acte begon erg traag en extreem zwaar met de perikelen rond de gewonde Graalkoning Amfortas in het Heilige woud waar hij de Graal en de heilige speer bewaakte. Die speer ( het voorwerp waar Parsifal zowat om draait) was hem echter afhandig gemaakt door de evil tovenaar-ridder Klingsor, en volgens de voorspelling kan enkel een reine dwaas, Parsifal dus, de speer terughalen om de wonde van Amfortas te genezen.


De choreografie van de Belgische Cindy van Akker en de regie van Italiaan Romeo Castellucci (foto boven) was ronduit magistraal. Vooral het decor van de eerste acte was indrukwekkend, Castellucci had zowaar het heilige woud zelf op het podium laten installeren, inclusief talloze (zelfs omvallende) bomen en planten (allemaal speciaal laten maken van voor deze productie!), en ik die dacht dat ik na het regengordijn tijdens Janacek's Ka'ta Kabanova het beste wat decors betreft al had gezien. Toen de bladeren van het woud ook nog eens in het duistere begonnen viel mijn mond pas echt open van al die pracht. Ongelofelijk.

De graalridders en Amfortas gingen gehuld in camouflagekledij met bladeren, enerzijds om in de duisternis van het woud bijna onzichtbaar te figureren, anderzijds (volgens mij) om het militaire van het graalgezelschap te beklemtonen. De indrukwekkende gestalte van koning Amfortas (Thomas Johannes Mayer) bracht een mooi geweeklaag en ook hoofdrolspeler Andrew Richards' stemgeluid was een waar genot voor het gehoor.


Na de trage start van de eerste acte begon het orkest van Haenchen zich deftig te moeien, de muziek nam eindelijk het voortouw over van het toneel, en dat op een wijze zoals enkel een bombastische en donkere Wagnercompositie dat kan. kippenvel!
Het doek viel en het orkest kreeg een welverdiend applaus, behalve van de mensen die de Bayreuthse traditie (dé thuisstad van Wagner waar men bij het einde van de eerste acte niet klapt) volgen.

In de tweede acte, die zich afspeelt in Klingsor's toverwereld, waren de bomen verdwenen en bestond het decor enkel nog uit een sierlijke en steriele witte ruimte, bevolkt door Klingsor (Tómas Tómasson) en zijn dubbelganger die halfnaakte en witgekalkte bloemenmeisjes (die de vrome ridders moeten verleiden zodat Klingsor hen in zijn macht krijgt) in onmogelijke semi-sm-achtige posities aan touwen bond en liet ronddraaien.

Castellucci liet zich in de tweede acte duidelijk helemaal gaan, het resultaat mag er dan ook wezen. Al werpt Castellucci met zijn abstracte regie meer vragen op dan antwoorden, wat was bijvoorbeeld in hemelsnaam de betekenis van de zin 'ANNA.ME.NOW. TIED' die Kundry (zie volgende alinea) op de muur verfde, waarna de bloemenmeisjes ANNA doorstreepten? Bizar, maar wel erg interessant.


Ook de zangpartijen kwamen in de tweede acte veel beter tot hun recht. Het koor van de munt zong tevergeefs een prachtig verleidingslied voor de vrome Parsifal, daarna probeerde Kundry (Anna Larson) het nog eens. Kundry is de vervloekte maar zeer mooie vrouw die door Klingsor betoverd was nadat ze met Jezus aan het kruis gelachen had. Om deze vloek te doorbreken wil ze Parsifal verleiden met haar erg mooie stem. Maar Parsifal bleef weerstaan aan de verlokkingen van het vrouwelijke geslacht.

Larson had rond haar arm een echte witte slang gewikkeld, waarna deze rond het lichaam van een van de bloemenmeisjes/danseressen begon te kronkelen terwijl zij zichzelf in allerlei krankzinnige vormen begon te plooien. U kan zich misschien afvragen wat het nut of de betekenis van die slang is, maar ik vond het vooral een briljant staaltje Castelucci-regie/symbolisme en Van Acker-choreografie. Ook de hond uit de eerste en de derde acte was een gewaagde maar geslaagde zet van de Italiaan.


Parsifal bemachtigde uiteindelijk de speer, die we overigens nooit materialiter te zien kregen. Ook Andrews zangpartijen waren trouwens een formidabel, net als de muziek van het orkest, hoewel hét kippenvelmoment van de eerste acte wegbleef.

Na een goede vier uur was ik gedehydrateerd, moe en zeer voldaan, helaas was het verhaal nog niet gedaan en volgde de langdradige derde acte. Ondanks de 170 figuranten op het podium kon de choreografie en regie me niet echt meer bezielen, ook de zware christelijke moraal begon uiteindelijk te vervelen. Bovendien werd hoofdrolspeler Andrews vocaal vervangen door een zanger van De Munt wegens verkoudheid. De organisatie had voor deze mogelijkheid weliswaar op voorhand gewaarschuwd, dus kan ik niemand in feite iets kwalijk namen. Maar toch, na een geweldige en levendige tweede acte bleef de derde dynamiekloos, ook de muziek deed mijn hart niet meer bonzen als voorheen.


Parsifal eindigde een beetje in mineur, maar toch onthoud ik vooral het goede en uitzonderlijke tot zelfs geniale eerste en tweede deel. Wagner was zonder twijfel erg rijp toen hij Parsifal voltooide, en de creatieve breinen van deze productie van het Festspielhaus van Bayreuth zijn dat ongetwijfeld ook. Zo een lekkere ontoegankelijke intellectuele brok Wagner en Castellucci mag ook wel eens ter afwisseling van een Italiaans liefdesdrama als La Bohème van Puccini.

Warm Ghost - Uncut Diamond EP

Wil je een hippe indie band starten? Eén tip, geef jezelf een naam met 'ghost' erin. Hipper kan niet! Na Team Ghost, Holy Ghost!, Former Ghosts, These Ghosts en Ghost In The Water is er nu Warm Ghost, zowaar een 'band to watch'.

Warm Ghost is een nieuw project van Paul Duncan, een muzikant in hart en nieren die al met Bear In Heaven, Grizzly Bear en vele anderen samenwerkte. Met de komst van Oliver Chapoy is Warm Ghost inmiddels een duo geworden. In voorbereiding van hun eerste langspeeldebuut releasten zij de fantastische Uncut Diamond EP. De sound is vrij duister, doch niet 'witch house duister' en kent invloeden van 80's synth pop, cold wave en new wave, bovendien houdt het duo best wel van wat dramatiek à la Depeche Mode, maar het gaat gelukkig nooit over the top.

De EP is ronduit formidabel, Duncan en Chapoy verheffen hun muziek tot echte kunst, en deze kunst hoort thuis in een vernieuwend (ondanks het hoge vintage-gehalte) en wereldberoemd museum. De dromerige arty sfeer die de EP uitademt is een lust voor het oor, en dat kan enkel naar meer verlangen!

Tracklist:

1 Open The Wormhole To Your Heart
2 Without A Danger
3 Claws Overhead
4 Uncut Diamond
5 Resignation Rights
6 Let My Angst Unfold in the Water like a Hound's Tongue



Claws Overhead

Beach Fossils - What A Pleasure EP

What a pleasure indeed. De nieuwe EP van Brooklyn's Beach Fossils is een echt pareltje. Liefhebbers van Local Natives kunnen niet anders dan hiervan smullen. De band rond Dustin Payseur levert na haar debuut in 2010 opnieuw uitstekend werk, meer zelfs, ze overtreffen zichzelf.

De What A Pleasure EP is een prachtige verzameling van subtiele indie rock en dream pop, niets uitbundig dus, maar dat hoeft ook niet. Beach Fossils is ideaal voor een lazy-sunday-moment of een road trip.
Face It werd met Distance trouwens al in oktober uitgebracht als 7".

Check zeker eens het fantastische Out In The Way met de gastvocals van Jack Tatum a.k.a. Wild Nothing, Pure schoonheid!

Tracklist:

1. Moments
2. What a Pleasure
3. Fall Right In
4. Out In the Way (feat. Jack Tatum)
5. Face It
6. Distance
7. Calyer
8. Adversity

Out In The Way:


Calyer: