Met trots mag ik aankondigen dat er eindelijk weer eens een feestwaardig feestje in Leuven zit aan te komen! Pulp My Lektro is een splinternieuw concept van enkele kerels die de nood voelden om eens een puur electrofeestje te organiseren, zonder commerciële brol, maar vooral: zonder Lady GaGa (hell yeah!) Zij kwamen op dit idee na een zeer succesvol verjaardagsfeest op een boot in Antwerpen. Naast hun boot bleek een grote fuif bezig maar die bleek al snel zo slecht dat op het einde van de avond hun kleine electro-bootje overstelpt werd door een hevig dansende massa. Zulk een sfeer zie ik graag en ik ben ervan overtuigd dat we op 8 oktober eenzelfde ultrahip electrofest kunnen realiseren.
De organisatie maakt het alleszins makkelijk om u helemaal te laten gaan. Zij strikten niemand minder dan Dj MICKEY, een grote naam in Brussel en het Franstalige landsgedeelte maar helaas nog niet doorgebroken in Vlaanderen (laten we daar verandering in brengen). Hij is onder andere Dj van Libertines/Supersport een intussen legendarisch clubconcept dat elke zaterdag plaatsvindt in de trendy K-Nal, officieus de hotste club van Brussel. Luister even naar zijn MySpace-tracks en weet direct hoe belachelijk goed Pulp My Lektro gaat worden. De nieuwe resident Dj is Niels Weismann, hij draait bij gelegenheid in café Alegria te Leuven en was deze zomer het gezicht van de Rendez Vous Apéros te Stockel.
Met andere woorden, als u een electrolover bent zou u zich zowat verplicht moeten voelen om op 8 oktober 2010 naar de Silo af te zakken.
-info-
Pulp My Lektro 8 oktober 2010 Doors: 23u Prijs: 6 euro vóór middernacht, 8 euro erna. Locatie: Club Silo, Vaartkom 39 Leuven
De periode 1910-1914 wordt in Engeland gekenmerkt door het verval van The British Liberal Party (zeg maar een voorvader van de huidige Liberal Democrats van Nick Clegg). De partij ging roemloos ten onder aan de dreigende burgeroorlog in Ierland, de hevige weerstand van de conservatives tegen de patriot act van 1911 (die the House of Commons superieur maakte aan The House Of Lords), een groeiend feminisme en de steeds hevigere opkomst van de vakbonden. Dat beweerde George Dangerfield in zijn 'The Strange Death Of Liberal England' tenminste. Het boek werd gepubliceerd in 1935 en werd onmiddellijk enthousiast onthaald door de critici der geschiedschrijving. Nog steeds word het boek gezien als een van de meest invloedrijke historische non-fictie werken van de 20ste E.
Maar genoeg geschiedenis, buiten een beroemd boek is The Strange Death Of Liberal England ook een bandnaam van enkele indierockers uit Portsmouth. De band is sinds 2005 actief, het jaar waarin ze tevens hun eerste EP uitbrachten. Twee jaar later releaseten ze een mini-album -Forward March!- dat erg lovende kritieken kreeg. Nu, toch alreeds vijf jaar na hun oprichting (al stelt dit niets voor tegenover de tien jaar van Junip natuurlijk) is TSDOLE eindelijk klaar met hun echte debuut LP: Drown Your Heart Again.
Als u naar deze plaat luistert vallen meteen een aantal zaken op. Ten eerste de zéér aangename stem van zanger Wiliam Charlton, een stem die ontegensprekelijk op die van Win Butler lijkt. Dit levert de band uiteraard een voortdurende vergelijking met Arcade Fire op, of ze het nu willen of niet. Vervolgens, en dit helpt ook al niet de vergelijking met Arcade Fire te doorbreken, maakt de band gebruik van een zeer rijk instrumentarium. Zelfs een heel koperblazers-orkest wordt ingeschakeld om een groots baroque pop effect te creëren. Op youtube circuleren trouwens filmpjes waarin de band live optreedt met zulk een orkest. Dat mogen ze gerust in België komen overdoen!
Het album vangt redelijk imposant aan met het magistrale Flickering Lights, het zet alvast de toon voor een van de indie hoogtepunten van het najaar. Tijdens de eerste minuut denkt u echter dat dit een Interpol-album is, maar als de boel openbloeit gaat die vergelijking al snel verloren. Flagships werd al in maart op het publiek losgelaten, dit ter promotie van het album en ter ondersteuning van hun tour als support act van Editors. Zeer mooie indie-rock galmt -euforisch begeleid door trompetten, trombones en Hoorns- zijn weg naar de eerste en voorlopig enigste single Rising Sea. Dit is zeker geen onverstandige keuze als single, het heeft immers een sterk en herkenbaar refrein. Maar jongens toch, wat doen die OoooOOOoooh's me aan Arcade Fire denken... De ban laat het getoeter voor een keer achterwege op Like A Curtain, een echte rocksong dus. Kelly Jones laat hier merken dat ze naast een begiftigde bass-speeltster duidelijk ook een goede backing vocaliste is.
I need a Lighthouse to see trough the dark, I need a Lighthouse to guide... enzovoorts enzovoorts, Lighthouse is me toch een een ietwat bizarre meezinger geworden, maar zeker geen slechte song, zeer zeker niet. Njet. Op Autumn wordt het kopergeweld vervangen door strijkers en ritselende drums à la manière militaire. De Portsmouthianen hebben een uitstekend oog voor afwisseling. Bravissimo. Maar mijn bewondering bereikt zijn toppunt pas echt bij Come On You Young Philosophers. De eerste minuut bouwt geduldig een levendig pad naar het monumentale refrein "Come on you young philosophers and show me where your heart is". Ze hadden het Sartre niet moeten vragen.
Hoe dan ook, na zulk een episch lied is het tijd voor een uiterst vervelende ervaring. Ik heb het over Yellow Flowers, een ballad, op zich niet mis, maar om de een of andere reden vond de band het leuk om het geluid van een mug erin te verwerken, en dat is extreem irritant als u een koptelefoon draagt. Bij afsluiter Dog Barking At Te Moon zou men gemakkelijk het woord "pretentieus" in de mond kunnen nemen, een zuiver staaltje trompettechniek en een een overdonderende samenzang eindigen halverwege in een stilte waarna u minutenlang de zee (of beter gezegd: Het Kanaal) hoort ruisen. De laatste minuten speelt het koperorkest een volledig instrumentale outro die sterk aan The Last Post doet denken en vervolgens belandt u weer in het Kanaal.
Drown Your Heart Again is een erg veelbelovend album. Zelfs de vele mensen die zullen beweren dat dit Arcade Fire wannabe's zijn moeten dat toegeven. Ik hoorde dit album voor het eerst vlak na de nieuwe plaat van Manic Street Preachers, en ik geef beschroomd toe dat ik eerst dacht dat ik naar het zeer goede tweede deel van hun album aan het luisteren was. Helaas, het eerste deel bleek het volledige te zijn, en dat is dus echt echt niet goed. Spread the word.
Dandilion Wind Opaine en Marta Jaciubek-McKeever zijn naast eigenaars van bizarre namen ook een van de beste disco-duo's van onze tijd. Dat bewezen ze eerder dit jaar al met de fantastische A Coin For The Well EP en nu kan u hun talent ook bewonderen op het debuutalbum met de ietwat wansmakelijke titel: Womb Of Dreams.
Ik sprak u over een duo maar in feite is Fan Death een trio, de dames worden immers bijgestaan door producer Szam Findlay waarmee Dandi in een vorig leven nog de geweldige band Dandi Wind vormde. Na eerder deze week Chromeo hebben we dus weer een Canadees feestalbum, maar deze keer wel eentje van Vancouver, wat nu niet meteen dicht bij Montreal ligt. En terwijl Chromeo erg speels is lijkt Fan Death me eerder bloedserieuze disco te zijn, Dandi en Marta zingen alleszins met een militaire vastberadenheid voorzien van strakke synths en electro.
Bij Fan Death hoort altijd wat etymologie. Fan Death is immers een hilarische en compleet belachelijke Japanse en Zuid-Koreaanse urban legend die vertelt dat indien men slaapt in een kamer met gesloten ramen waarin een ventilator (fan) aan het blazen is, me kans loopt hieraan te bezwijken. Hierdoor zit er op de meeste Japanse en Zuid-Koreaanse ventilators een timer. Ha!
Maar goed, over naar de 'baarmoeder der dromen'. Die opent (Ha!) met het prachtige Constellations, een magisch nummer dat mij keihard aan mevrouw Pocahantas en haar 'Alle Kleuren van de Wind' doet denken. Maar dan wél cool (Ha!). Hoe dan ook "I think that the stars 'nd the sky might just swallow me tonight" blijft goed hangen. Met Veronica's Veil, de eerste 12" van Fan Death (dateert inmiddels van 2008), begint het echte electro-disco-feestje pas echt. De synths vliegen u vrolijk om de oren, maar u kijkt best eens naar de kleurrijke clip van Nathan Drillot & Jesse Savath waarin u Marta en Dandi allerlei rare dingen aanvangen met een witte sluier in een prachtig Mexicaans landschap.
Choose Tonight klinkt als tropische disco, hoewel ik niet zeker ben of dit wel bestaat. Maar het ijzersterk refrein is alvast de moeite. Iets totaal anders is de duistere en langzame Side By Side. Fan Death zoekt hier ietwat dramatisch maar vooral erg krachtig naar 'the dark side of Disco'. Mooi! Maar wees gerust, daarna is het al vlug weer partytime. (This is) The Best Night (of my life) mag men gerust op elke fuif draaien waar ik binnenkort present, in elk geval beter als dat absoluut verschrikkelijk irritante I've got a feeling that tonight is gonna be a commercial waste of my time van Fergie en haar negertjes. Klinkt dat racistisch? Ik heb niets tegen zwarten hoor, maar ik veracht die van Fergie. Om het goed te maken zal ik Fergie een hoer noemen, dan beledig ik niet alleen een ras/huidskleur maar ook een geslacht. Van discriminatie kan u me in elk geval niet meer beschuldigen (Ha!).
En dan komen we bij het ontegensprekelijk beste nummer, Reunited (reeeeuuuuniiited now!). Eerder dit jaar maakte het al furore in de blogosfeer met de hilarische en erg coole clip. Het is jammer dat FD Cannibal niet in het album heeft opgenomen, enkel dit nummer beschouw ik immers als nog beter als Reunited. Maar goed ik klaag niet, the party must go on, dat doen we met het funky Crowd Control, versierd met een zware discobeat om je vingers van af te likken. het album is vervolledigd met een half-instrumentale outro onder de naam Almost There waarna mijn itunes overschakelt op het bloedmooie debuut van Ölof Arnalds, het contrast met Fan Death kon amper groter zijn en dan heb ik het niet over de bloedmooiheid.
Womb Of Dreams is een geslaagd debuut voor de dames en heer. Het werd trouwens geremixt door de voor mij onbekende Eric Broucek maar hij maakt deel uit van het DFA production team van James Murphy (LCD Soundsystem) and Tim Goldsworthy. Hij leverde o.a. al werk voor Hercules & Love Affair, Cut Copy, Holy Ghost!, Kele, Franz Ferdinand, Massive Attack, Warp Records, !!!, Simian Mobile Disco en vele anderen. Bovendien werd het album nog eens extra bij gemixt door niemand minder dan Simon Bookish. Fan Death is zonder twijfel een der belangrijkste vertegenwoordigers van de huidige disco revival. So enjoy it.
Tracklist:
1.The Constellations 2.Veronica's Veil 3.Side By Side 4.Choose Tonight 5.Phantom Sensation 6.The Best Night 7.When The Money's Right 8.Reunited 9.The Son Will Rise 10.Crowd Control 11.Almost There
U kent ongetwijfeld José González van zijn solo-carrière. Hij werd wereldberoemd met zijn cover van The Knife's Heartbeats, toen Sony besloot dit nummer voor haar wereldwijde tv-spot te gebruiken. Maar nog voordat González solo ging met zijn succesvolle plaat Veneer in 2003, maakte hij al samen met twee andere Zweden -Elias Araya (drums) and Tobias Winterkorn (organ, moog)- deel uit van Junip, gestationeerd in Gotenburg. Hun eerste 7" werd al in 2000 uitgebracht maar door het onverwachte succes van Veneer belande Junip op de achtergrond. Pas in 2005 volgde de Black Refuge EP, maar van een album was er geen sprake. Pas begin dit jaar, na een lange stilte, verscheen de wondermooie single Chickens/Azaleadalen op RCRD.LBL en iets later kwam de nog steeds gratis te downloaden Rope & Summit EP op de proppen.
Na tien jaar wachten is het dan eindelijk zover, over een week, op 14 september 2010 wordt Junip's debuutalbum Fields gereleaset. U kan het gehele album thans al volledig luisteren op NPR Music.
Fields wordt gedragen door de prachtige akoestische gitaren en de zachte stem van González. Verwacht wel geen oersaaie folk, Junip weet dankzij allerlei invloeden het geheel erg levendig te houden, mede dankzij het uitstekende drumwerk van Arayana waar soms de vermeende Ethiopische invloeden duidelijk in weerspiegelen. Als u voorzien bent van een normaal gehoor zou u eigenlijk al verkocht moeten zijn na In Every Direction, het eerste nummer. Fields doet me bij tijden denken aan Caribou's Andorra, zij het net iets minder psychedelisch. Het oersterke Rope & Summit is terecht ook in de LP opgenomen. Deze song creëert een bizar en funky indianengevoel en is vrij dansbaar, opmerkelijk voor Zweedse folk.
De orgelklanken van heer Winterkorn krijgen een hoofdrol in het bloedmooie Without You dat zich langzaam crescendo-gewijs voortstuwt tot slotzin "Would it be without you" om vervolgens subtiel weg te kwijnen. It's allright lijkt wat op Simon & Garfunkel, een eenvoudig nummer, maar juist zo mooi door die eenvoud. Met Howl zijn we aan het tweede hoogtepunt beland. Dankzij het strakke tempo is er sprake van een niet-aflatende spanning. Het triumviraat blaast u liefdevol een laatste keer van uw sokken met Off Point, het beste nummer tout court. Hoewel, ik kraai misschien te vroeg victorie, To The Grain is ook een kostbare parel, maar wel slechts een witte, terwijl Off Point weldegelijk een Azra-parel (zeer dure zwarte Russische parel) is. U ziet het, ik ben nog steeds een kei in belachelijke en vergezochte metaforen.
Junip voldoet moeiteloos aan de hooggespannen verwachtingen met hun wonderbaarlijke debuut. Ik zou zelfs durven beweren dat Fields beter is dan González' solowerk. De input van Araya en Winterkorn moeten absoluut niet onderschat worden... Fields grijpt duidelijk terug naar de jaren 60 en met een soort ambient en organisch geschut vallen ze zo uw gehoor binnen om de vervolgens die in feite afschuwelijk lelijke Zweedse vlag nog dieper in uw hart te boren. Ik kan enkel concluderen dat het weer eens bewezen is dat kwaliteit boven kwantiteit staat. Ik kijk al uit naar de volgende LP, over een jaar of tien.
U kan Junip live aan het werk zien op 2 oktober in het Muziekodroom te Hasselt (Play Festival samen met andere bands zoals Broken Glass Heroes en Jamaica) en op 27 november in de AB te Brussel (Autum Falls samen met Caribou en Beach House).
1. In Every Direction 2. Always 3. Rope & Summit 4. Without You 5. It's Alright 6. Howl 7. Sweet & Bitter 8. Don't Let It Pass 9. Off Point 10. To The Grain 11. Tide
U kent het Canadese electrofunk duo Chromeo waarschijnlijk van hun hits Needy Girl en Bonafied Lovin, respectievelijk van hun debuut (She's In Control, 2004) en hun tweede album (Fancy Footwork, 2007). Op 14 september verblijden de heren u, na een wereldtour van twee jaar, met hun derde partyplaat: Business Casual.
Chromeo bestaat uit twee manswezens die zichzelf P-Thugg en Dave 1 noemen. Zij zijn alreeds met elkaar bevriend sinds hun vijftiende, een opmerkelijke vriendschap gezien de joodse en Arabische afkomst van de heren. Zanger Dave 1 is trouwens de broer van A-Trak die vorig jaar nog iedereen omver blies met zijn Head's Will Roll remix (Yeah Yeah Yeahs). Hoe dan ook, sinds Tiga hen in 2001 opnam op zijn Turbo-label slagen de heren er met glas in overal ter wereld de betere clubs te veroveren.
En Business Casual zal daar ongetwijfeld evenzeer in slagen. Eerder dit jaar losten ze de onweerstaanbaar sexy single Night By Night, voorzien van een ongelofelijk coole clip waarin Dave 1 zijn danstalent (indien het niet fake is tenminste) tentoonstelt. Bij zo een songs kan u gewoon niet stil blijven zitten, en die irritante danskriebels overvallen me ook bij de rest (of toch het overgrote deel) van dit funky album.
Hot Mess en I'm Not Contangious zijn dan ook beiden absolute dancefloor knallers: strakke beats, vlotte zang, en een aanstekelijke electro-vrolijkheid die u waanzinnig hard doet uitkijken naar uw volgende feestje. Dat geeft een probleem als uw volgende feestje kerstmis is,...u kan u altijd nieuwe vrienden aanmeten en de feestjes volgen vanzelf, maar genoeg flair-gezever (ik heb eigenlijk nog nooit de Flair gelezen, praise the lord). Jezus Christus Chromeo, onzin.
En dan heeft u de nieuwe single, Don't Turn The Light On, nog niet gehoord. "Amai mijne frak" zei de boer, en gelijk heeft hij! Naast een superieur party nummer draagt deze song een bijzondere schoonheid in zich. Het refrein "Don't Turn The Lights On. Cause Tonight I Wanna See You In The Dark" spookt nu al dagen in mijn hoofd, en op allerlei momenten -gepast of ongepast- vinden de woorden een weg naar buiten (weliswaar steeds door mijn mondopening)...vervelend. Maar ook extreem leuk. Dit nummer is een instant hit, nu al een klassieker, too catchy to be true, gewoon pure zaligheid. Bij de weg, Don't Turn The Lights On is inmiddels onder handen genomen (zoals dat hoort met een goede track) door onze eigen Aeroplane (zie youtube). Vergeet ook vooral niet naar de (weeral) geweldige clip te kijken!
Tot zover mijn DTTLO-laudatio. Make It Rough breidt even een verlenging aan uw dansparty maar When The Light Falls is nu niet meteen mijn favoriet. Gelukkig maakt Don't Walk Away dat goed. Het feest is ondertussen al een hele tijd bezig dus lassen de heren wat langzame pure disco-funk in. Klassieke synths en een lekkere bass,... ja merci! Voorts vindt u J'ai Claque La Porte, het enigste Franstalige nummer (Chromeo komt uit Montreal, Franstalig Canada voor de Aardrijkskundig laag begaafden onder ons). Een erg rustige song, ik durf het woord saai niet in de mond nemen, maar doe het toch (de rebel in mij slaat toe). Ook de laatste twee songs, The Right Type en Grow Up, kunnen mij niet helemaal bekoren. Het eerste deel van de LP is duidelijk niet enkel letterlijk 'eerst'.
Chromeo laat ondanks een paar mindere tracks toch weer een bom vanjewelste op uw vertrouwde disco-club vallen. Goed genoeg om het afschuwelijke nieuwe album van Manic Street Preachers te vergeten alleszins! Zo dan hebben toch even iemand kunnen afkraken, mijn dag is goed.
Tracklist:
1. Hot Mess 2. I’m Not Contagious 3. Night by Night 4. Don’t Turn the Lights On 5. You Make It Rough 6. When the Night Falls 7. Don’t Walk Away 8. J’ai claqué la porte 9. The Right Type 10. Grow Up
Who’s In???
-
One night I was thinking…thinking about how awesome our family is. I’m
sure many other people feel the same way about theirs and maybe I’m a
little partia...
korallreven - as young as yesterday
-
new dream pop sounds from sweden's korallreven in the form of 'as young as
yesterday'. taken from their debut album 'an album' which was released
earlier ...
